Ile grania to norma i kiedy się martwić?
Granie to część czasu ekranowego w czasie wolnym, więc obowiązuje zalecenie Szwedzkiej Agencji Zdrowia Publicznego: maksymalnie 1–2 godziny dziennie dla dzieci w wieku 6–12 lat i 2–3 godziny dla młodzieży w wieku 13–18 lat. Oznaczenia wiekowe PEGI (3, 7, 12, 16 i 18) mówią, czy treść gry jest odpowiednia dla danego wieku, a nie jak trudna jest gra. Według WHO zaburzenie związane z grami dotyczy tylko niewielkiej części graczy.
Co oznaczają etykiety PEGI?
Oznaczenia PEGI są stosowane w całej Europie. Liczba to zalecany minimalny wiek na podstawie treści gry, takich jak przemoc, strach, wulgarny język, seks, hazard czy narkotyki. Nie mówi nic o trudności: gra PEGI 3 może być trudna dla małych dzieci, a bardzo łatwa gra może mieć oznaczenie 18. Sprawdzajcie też informacje o zakupach w grze i czacie online.
Jak ustalić limity grania, które działają?
- Wliczajcie granie do czasu ekranowego w czasie wolnym.
- Ustalajcie godziny z góry i uprzedzajcie przed końcem czasu. Przerwanie w połowie rozgrywki jest trudne.
- Używajcie kontroli rodzicielskiej na konsoli, komputerze lub w sklepie z aplikacjami, aby ustawić limity wiekowe, wydatków, czatu i czasu gry.
- Kończcie granie co najmniej 30 minut przed snem i trzymajcie urządzenia na noc poza sypialnią.
- Czasem grajcie razem. Zobaczycie, o czym jest gra i z kim gra dziecko.
Kiedy to zaburzenie związane z grami?
Światowa Organizacja Zdrowia definiuje w ICD-11 zaburzenie związane z grami jako osłabioną kontrolę nad graniem, coraz wyższy priorytet grania kosztem innych zainteresowań i codziennych czynności oraz kontynuowanie lub zwiększanie grania mimo negatywnych skutków. Do rozpoznania zachowanie musi poważnie zaburzać życie osobiste, rodzinne, społeczne lub szkolne i zwykle utrzymywać się co najmniej 12 miesięcy.
Spróbujcie w tym tygodniu
- Sprawdźcie razem oznaczenie PEGI ulubionej gry dziecka.
- Włączcie w tym tygodniu limity wydatków na konsoli lub w sklepie z aplikacjami.
- Ustalcie sygnał „ostatnia runda” tuż przed końcem czasu gry.
Kiedy szukać pomocy
Porozmawiajcie z lekarzem lub pielęgniarką szkolną, jeśli granie przez dłuższy czas wypiera sen, szkołę, przyjaciół i zajęcia albo dziecko staje się bardzo zdenerwowane lub agresywne, gdy nie może grać. W nagłych przypadkach dzwońcie pod 112 lub lokalny numer alarmowy.
Źródła
Źródła są podlinkowane w ich oryginalnym języku.