Co zrobić, gdy moje dziecko jest nękane?

Jakie są sygnały przemocy rówieśniczej?

Wielu dzieciom trudno o tym mówić. Mogą się wstydzić, nie chcieć was martwić albo bać się, że będzie gorzej, gdy wtrącą się dorośli. Sygnałami mogą być:

• Drażliwość lub przygnębienie.
• Gorszy sen lub mniejszy apetyt.
• Niechęć do szkoły albo poranne bóle głowy i brzucha.
• Niechęć do spotkań z przyjaciółmi lub opowiadania o swoim dniu.
• Niewyjaśnione siniaki albo często ginące rzeczy.

Jak rozmawiać o tym z dzieckiem?

• Pozwólcie dziecku opowiedzieć własnymi słowami i słuchajcie bez oceniania.
• Pochwalcie dziecko za to, że wam powiedziało, i jasno powiedzcie, że to nie jego wina.
• Zapiszcie, co się stało, kiedy, gdzie i kto brał udział.
• Nie obiecujcie zachowania tajemnicy, ale razem zdecydujcie o kolejnych krokach i nie działajcie za plecami dziecka.
• Porozmawiajcie, jak reagować: powiedzieć stop, odejść, poprosić dorosłego o pomoc i nie oddawać.

Jak współpracować ze szkołą?

Skontaktujcie się ze szkołą, klubem sportowym lub zajęciami, na których to się dzieje. Personel ma obowiązek interweniować, a szkoła musi podjąć działania, by powstrzymać nękanie (1177). Zapytajcie, kto co zrobi i do kiedy, i sprawdzajcie postępy. W Szwecji możecie zwrócić się do Rzecznika Praw Dzieci i Uczniów (BEO), jeśli szkoła nie reaguje. Przemoc, groźby i nękanie mogą być przestępstwami i można je zgłosić na policję.

A cyberprzemoc?

• Pomóżcie dziecku zablokować i zgłosić sprawcę oraz zróbcie zrzuty ekranu jako dowód.
• Sprawdźcie ustawienia prywatności, by konta dziecka widziały tylko osoby, które ono wybierze.
• Nie zabierajcie telefonu za karę. Inaczej następnym razem dziecko powie mniej (Szwedzka Agencja Zdrowia Publicznego).